Gdy składasz w jeden film asy z VALORANT albo pentakille z League of Legends zebrane w DOR, na samym końcu zwykle potykasz się o muzykę w tle. Pewnie nieraz wrzuciłeś ulubiony kawałek, opublikowałeś film i dostałeś komunikat „dopasowanie Content ID, przychody z reklam trafią do właściciela praw”.
W tym artykule po kolei, od pojęć przez konkretne serwisy po obsługę roszczeń, wyjaśniamy, jak znaleźć podkład do filmów z gier bez stresu o prawa autorskie.
Jeśli chcesz najpierw tylko konkretów, zajrzyj do podsumowania na górze, a jeśli spieszysz się, żeby wiedzieć, skąd wziąć muzykę, przeskocz od razu do części o darmowych serwisach z muzyką poniżej.
„Darmowa” i „bez praw autorskich” to nie to samo
Najczęstsze nieporozumienie brzmi: „dostałem to za darmo, więc mogę używać, jak chcę”. Darmowe oznacza tylko, że nie płacisz, a nie że prawa autorskie znikają.
Większość darmowej muzyki ma warunki użycia (licencję) typu „za darmo, jeśli używasz w ten sposób”, a złamanie tych warunków to naruszenie praw autorskich, nawet jeśli utwór był darmowy. Dlatego przed pobraniem musisz umieć rozróżnić rodzaje licencji.
Wystarczy rozróżniać cztery licencje
- CC0 (domena publiczna): nie trzeba podawać autora, a użycie komercyjne jest dozwolone. To najbliższe temu, co nazywa się „muzyką naprawdę bez praw autorskich”.
- CC BY (uznanie autorstwa): za darmo, ale w opisie filmu musisz podać tytuł utworu, wykonawcę i link do źródła. Bez tego dopisku to naruszenie.
- CC BY‑NC (uznanie autorstwa, użytek niekomercyjny): oprócz podania autora jest darmowa tylko do celów niekomercyjnych. Film na YouTube z włączoną monetyzacją (AdSense) to użytek komercyjny, więc takiego utworu nie użyjesz.
- Royalty free: oznacza, że po uzyskaniu praw nie płacisz dodatkowej opłaty (tantiem) za każde użycie, a nie że utwór jest bezpłatny. Bywa darmowe i płatne royalty free, więc zawsze osobno sprawdzaj, czy jest „za darmo”.
Highlighty z gier zwykle lądują na zmonetyzowanym YouTube albo w Shorts, więc bezpiecznym wyborem jest CC0 lub utwory dopuszczające użytek komercyjny i wymagające tylko podania autora. Jeśli planujesz rozwijać kanał, spokojniej będzie od razu odrzucić CC BY‑NC (tylko użytek niekomercyjny).
Najlepszy wybór to Biblioteka audio w YouTube Studio
Jeśli wrzucasz filmy na YouTube, najbezpieczniej i najszybciej skorzystać z Biblioteki audio udostępnianej przez sam YouTube. Wejdziesz do niej przez YouTube Studio, a potem „Biblioteka audio” w menu po lewej.
YouTube sam weryfikuje te utwory, więc przy publikacji na tej samej platformie ryzyko sporu o prawa autorskie jest bliskie zera. Możesz filtrować po gatunku, nastroju i długości, więc łatwo znajdziesz utwór pasujący do klimatu twojego filmu z gry.
Żółta ikona oznacza obowiązek podania autora
W Bibliotece audio zwróć uwagę na ikonę obok utworu. Jeśli nie ma żadnego oznaczenia, używasz go swobodnie bez podawania autora, ale utwór z żółtą ikoną w kształcie ludzika (wymagane uznanie autorstwa) oznacza, że musisz dokładnie wkleić wskazany tekst do opisu filmu. Po najechaniu kursorem na ikonę wyświetla się tekst do skopiowania, więc po prostu wklej go na górze opisu.
Darmowe serwisy z muzyką: gdzie trzeba podać autora, a gdzie nie
Jeśli chcesz używać muzyki także poza YouTube albo potrzebujesz większego wyboru, sięgnij po darmowe serwisy z muzyką. Kluczowe jest, żeby z góry rozdzielić „serwisy, które wymagają podania autora” od „tych, które nie wymagają”. Nawet wśród darmowych zasady się różnią.
Od razu i bez podawania autora: Pixabay, Mixkit
Pixabay i Mixkit działają na własnych licencjach i pozwalają na użytek komercyjny bez podawania autora. Szczególnie przydają się przy filmach z gier, gdzie pilnowanie długiego opisu jest uciążliwe.
Pamiętaj jednak, że „bez podawania autora” nie znaczy „wolno też odsprzedawać i rozpowszechniać”, więc unikaj na przykład wycinania samego utworu i sprzedawania go dalej. Każdy utwór ma dołączone informacje o licencji, więc wyrób sobie nawyk, żeby raz je sprawdzić przy pobieraniu.
Z obowiązkiem podania autora: NCS, Incompetech
NCS (NoCopyrightSounds) jest tak popularne w filmach z gier, że stało się niemal synonimem „muzyki bez praw autorskich”, ale w rzeczywistości wymaga uznania autorstwa. Jeśli użyjesz utworu z NCS, w opisie musisz podać tytuł, link do NCS i profile społecznościowe wykonawcy.
Incompetech Kevina MacLeoda również opiera się na CC BY, więc obowiązkowa jest linijka w stylu „Music: [utwór] by Kevin MacLeod”. Najczęstsza pułapka to założenie, że skoro w nazwie jest „No Copyright”, można używać bez podawania autora.
- Bez podawania autora (użytek komercyjny dozwolony): Pixabay, Mixkit, utwory z Biblioteki audio bez ikony
- Z obowiązkiem podania autora (użytek komercyjny dozwolony): NCS, Incompetech, utwory z Biblioteki audio z żółtą ikoną
- Przy każdym pobraniu: skopiuj do notatnika informacje o licencji ze strony utworu i „wymagany tekst uznania autorstwa” bez zmian, a publikowanie pójdzie szybciej.
Jak unikać roszczeń Content ID i co robić, gdy przyjdą
Content ID to system YouTube, który automatycznie porównuje dźwięk i obraz filmu z bazą właścicieli praw. Nawet przy legalnie pobranej darmowej muzyce może przyjść automatyczne roszczenie, jeśli ktoś inny zarejestrował ten sam utwór jako swój. Najważniejsze: roszczenie nie oznacza od razu „naruszenia”. Mając dowód licencji, możesz je usunąć.
Zapobieganie: zrób zrzut ekranu licencji i go zachowaj
Przy pobieraniu utworu zrób zrzut ekranu strony pobierania, informacji o licencji albo tekstu uznania autorstwa i zapisz go w tym samym folderze co plik z muzyką. Jeśli, jak w przypadku NCS, po pobraniu przychodzi e-mail z potwierdzeniem licencji, też go nie usuwaj. Gdy później przyjdzie roszczenie, posłuży jako dowód, że „pobrałem to legalnie na tych warunkach”.
Reakcja: odwołanie, gdy przyjdzie roszczenie
Roszczenie Content ID nie oznacza od razu kary dla kanału (ostrzeżenia o naruszeniu praw autorskich). Zwykle przychody z filmu trafiają do właściciela praw albo film jest blokowany w niektórych regionach.
Jeśli podałeś autora i masz dowód, złóż odwołanie w YouTube Studio, potem Treści, a potem „Ograniczenia” danego filmu, i opisz podstawę licencji (serwis, z którego pobrałeś utwór, tekst uznania autorstwa). Błędne roszczenie zwykle zostaje zdjęte po weryfikacji.
Popularne dźwięki w Shorts i podkład do długich filmów to dwie różne sprawy
Zanim wybierzesz muzykę, zdecyduj najpierw, „czy ten film to Short, czy dłuższy materiał”. Obowiązują je inne zasady dotyczące muzyki.
Dodanie w aplikacji „popularnego dźwięku” w YouTube Shorts albo Instagram Reels to korzystanie, tylko w obrębie tej aplikacji, z utworu, na który platforma ma licencję.
To świetne dla zasięgów, ale tak zrobionego Shorta z popularnym dźwiękiem trudno potem pobrać i wrzucić gdzie indziej albo przerobić na zmonetyzowany dłuższy film.
Do dłuższych filmów z highlightami od początku używaj natomiast opisanej wyżej darmowej muzyki (CC0, utwory z uznaniem autorstwa, Biblioteka audio). Wtedy bezpiecznie wrzucisz ten sam plik na YouTube, TikToka i Instagram, a monetyzacja nie będzie problemem.
Podsumowując: do krótkiego filmu pod zasięgi z trendów bierz popularny dźwięk z aplikacji, a do filmu, który zostaje na dłużej i trafia w kilka miejsc, darmowy podkład z czystą licencją.
Dodawanie muzyki do filmów z klipów DOR
Wystarczy, że grasz, a DOR sam wykrywa momenty takie jak kille, asy i pentakille w VALORANT, League of Legends i PUBG i zbiera je w krótkie klipy. Odpada szukanie i wycinanie highlightów na własną rękę, więc przy robieniu filmu zostaje ci w zasadzie „ułożenie klipów w kolejności i dodanie podkładu”.
Polecany sposób pracy wygląda tak: wybierz najlepsze klipy zebrane przez DOR, połącz je i pobierz z opisanych wyżej serwisów utwór pasujący do klimatu filmu (napięta kompilacja asów albo lekka kompilacja śmiesznych momentów).
Na zmonetyzowanym kanale używaj Pixabay lub Mixkit (bez podawania autora) albo utworów z NCS i Biblioteki audio z podanym autorem, a zrzut ekranu licencji pobranego utworu trzymaj w tym samym folderze co klipy. Wtedy nawet gdy później przyjdzie roszczenie, od razu się odwołasz.



